| شــــد گــــذار عزبــــي از در بــــاغ | ديـــد در بـــاغ يكـــي مـــاده الاغ |
| باغبـــان غايـــب و شـــهوت غالـــب | مــادهخــر بــسته بــه ميــل طالــب |
| سر درون كرد و به هرسو نگريـست | تـا بدانـد بـه يقـين خـر خـر كيـست |
| انــدكي از چــپ و از راســت دويــد | بـــاغ را از ســـر خـــر خـــالي ديـــد |
| ور كــسي نيــز بــه بــاغ انــدر بــود | هـوش خـربنـده بـه پـيش خـر بـود |
| آري آن گمــشده را ســمع و بــصر | بـــود انـــدر گـــرو گـــادن خـــر |
| آدمي پيش هوس كور و كـر اسـت | هركه دنبال هوس رفـت خـر اسـت ! |
| او چه داند كه چه بد يا خوب است | بينـد آنـرا كـه بـر او مطلـوب اسـت |
| الغـــرض بنـــد ز شـــلوار گرفـــت | مــاده خــر را بــه دم كــار گرفــت |
| بود غافـل كـه فلـك پـرده در اسـت | پردهها در پـس ايـن پـرده در اسـت |
| ندهــد شــربت شــيرين بــه كــسي | كــه در آن يافــت نگــردد مگــسي |
| نـــوش بـــينـــيش ميـــسر نـــشود | نيــست صــافي كــه مكــدر نــشود |
| ناگهــان صــاحب خــر پيــدا شــد | مـــشت بيچـــاره خرگـــا وا شـــد |
| بانگ برداشت بـر او كـاي جـا پـيچ | چـه كنـي بـا خـر مـن؟ گفتـا هـيچ! |
| گفـــــــت المنـــــــة الله! ديـــــــدم | معنــــي هــــيچ كنــــون فهميــــدم |
| نگـــــــذارد فلـــــــك مينـــــــايي | كــه خــري هــم بــه فراغــت گــايي |