| ابلـــيس شـــبي رفـــت بـــه بـــالين جـــواني | آراســته بــا شــكل مهيبــي ســـَر و بـَـــر را |
| گفتــا كــه مــنم مــرگ و اگــر خــواهي زنهــار | بايــد بگزينــي تــو يكــي زيــن ســه خطــر را |
| يـــا آن پـــدر پيـــر خـــودت را بكـــشي زار | يــا بــشكني از خــواهر خــود ســينه و ســر را |
| يا خـود ز مـي نـاب كـشي يـك دو سـه سـاغر | تـــا آنكـــه بپوشـــم ز هـــلاك تـــو نظـــر را |
| لرزيد از اين بـيم جـوان بـر خـود و جـا داشـت | كز مـرگ فتـد لـرزه بـه تـن ضـَـيــغَمِ نــَر را |
| گفتـــا پـــدر و خـــواهر مـــن هـــر دو عزيزنـــد | هرگــز نكــنم تــرك ادب ايــن دو نفــر را |
| ليكن چو به مي دفع شر از خـويش تـوان كـرد | مِــــي نوشــم و بــا وي بكــنم چــارة شــر را |
| جــامي دو بنوشــيد و چــو شــد خيــره ز مــستي | هم خـواهر خـود را زد و هـم كـشت پـدر را |
| اي كـاش شــود خــشك بــنِ تــاك و خداونــد | زيــن مايــة شــر حفــظ كنــد نــوع بــشر را |